Annesinin kucuk prensi, 38 hafta 2 gunluk bir yolculuktan sonra aramıza katıldı...
Tam 3,760gr ağırlığında ve 54 cm boyunda idi..
Haliyle bu totiği taşırken benim göbeğim kocamannnn bir basket topu yutmuş gibiydi...
Gebelik noyunca hatta öncesinde de en büyük hayalim normal doğum yapmak, bu mucizevi olaya bizzat tanıklık etmek ve bebeğimle en çabuğundan ilk teması kurmak idi...
Lakin pamuk prensin kocaman olan baş çevresi(babasının oğlu), annesinin tüm duygusal hazırlıklarına rağmen normal doğum yapmaya elvermedi...
Doktorumuzun ve babamızın tavsiyesi ile sezeryan yaptık...
Ben kendimi o kadar hazırlamışım ki oğlumu bir an evvel kucaklamaya, anesteziden uyanmam da 1 saati bulmadı...
Ve miniğim kollarımdaydı... O kadar farklı bir duygu ki... Nasıl yazayım? Aancak resmini çekip koyarım hayatımdaki en mutlu anın, en büyük aşkın...
Herhalde en hızla artan sevgi evlat sevgisi...
Kalbimde senin için o kadar büyük bir yer varmış ki ben bile şaşırıyorum...
Bu arada büyüyünce sorabilirsin anneciğim, uyanır uyanmaz seni sormaya sayıklamaya başladım...
Oğlum nasıl, iyi mi, sağlıklı mı diye...
Sonrası da peşi sıra geldi...
2 gecelik hastane konaklamasından sonra evimize yerleştik...
Ve macera başladı...
PS:Doğar doğmaz kocaman bir hayran kitlen oluştu...(Aanneanne, babaanne, dedeler, dayı, amcalar,teyzeler...)
Tam 3,760gr ağırlığında ve 54 cm boyunda idi..
Haliyle bu totiği taşırken benim göbeğim kocamannnn bir basket topu yutmuş gibiydi...
Gebelik noyunca hatta öncesinde de en büyük hayalim normal doğum yapmak, bu mucizevi olaya bizzat tanıklık etmek ve bebeğimle en çabuğundan ilk teması kurmak idi...
Lakin pamuk prensin kocaman olan baş çevresi(babasının oğlu), annesinin tüm duygusal hazırlıklarına rağmen normal doğum yapmaya elvermedi...
Doktorumuzun ve babamızın tavsiyesi ile sezeryan yaptık...
Ben kendimi o kadar hazırlamışım ki oğlumu bir an evvel kucaklamaya, anesteziden uyanmam da 1 saati bulmadı...
Ve miniğim kollarımdaydı... O kadar farklı bir duygu ki... Nasıl yazayım? Aancak resmini çekip koyarım hayatımdaki en mutlu anın, en büyük aşkın...
Herhalde en hızla artan sevgi evlat sevgisi...
Kalbimde senin için o kadar büyük bir yer varmış ki ben bile şaşırıyorum...
Bu arada büyüyünce sorabilirsin anneciğim, uyanır uyanmaz seni sormaya sayıklamaya başladım...
Oğlum nasıl, iyi mi, sağlıklı mı diye...
Sonrası da peşi sıra geldi...
2 gecelik hastane konaklamasından sonra evimize yerleştik...
Ve macera başladı...
PS:Doğar doğmaz kocaman bir hayran kitlen oluştu...(Aanneanne, babaanne, dedeler, dayı, amcalar,teyzeler...)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder