Anne=Ahçı+temizlikçi+son ütücü+eş+evlat+torun...

Şimdiye kadar hep sorumluluklarım oldu...
Evlat olarak başladım, öğrenci oldum, çalışan oldum, eş oldum vs...
Ama en zoru anne olmak...
En güzeli ve özeli de bu ama gerçekten hata kaldıramayacak en ciddi sıfat sanırım annelik...
(şimdi nasıl anlıyorum canım annemi)
Anne olunca bir kere kocaman bir şemsiye olup diğer sıfatları da beraberinizde taşıyorsunuz...
Emzirme bitip, kucakta gaz çıkarırken bir yandan rondo da soğan doğruyorsunuz...
Bebeğin en özel aktivite saatinde o ana kucağında otururken siz bir yandan ona agucuk gugucuk yapı bir yandan çamaşır asıyorsunuz...
O uyurken soğanları kavurup, yemeği koyup, çamaşır utulemek gerekiyor...
Ve uyanıyor.. Emme vakti...
Şimdi baştan alıyoruz...
Aynı zamanda evlatsınız, arkadaşsınız, kardeşsiniz, eşsiniz...
Herkes için birşeyler yapmak istiyorsunuz...
Biraz da kendiniz için...
İmkansız değil ama gerçekten çok zor...
Ben şanslıyım, sevdiklerim her zaman her koşulda yanımda...
İyi ki anne de olmuşum...
Ama bazen içim gidiyor... Ben sevdiklerimin yeteri kadar yanında mıyım diye? Aannem bu kadar çalışıp bir de bizim peşimizde koşturuyor diye üzülürken, anneannemi her gün aramadığım için kendime kızıyorum, iyi yemek pişiremediğime hayıflanıyorum, en yakın arkadaşımı haftada bir bile göremediğim için içleniyorummm
Ama hepsi düzelecek
(umarım :) )